پیشینه روابط عمومی در جهان و ایران

دسته‌بندی: بازاریابی

تاریخ انتشار: ۲۷ خرداد ماه ۱۳۹۷

دیدگاه‌های این مقاله: 1

تعداد بازدید: 39

پیشینه روابط عمومی در جهان و ایران

در آمریکا و اروپا همزمان با توسعه سازمان‌های اداری و بازرگانی و صنعتی واحدهایی برای انتشار اخبار و اطلاعات و ارتباط با مردم و مطبوعات ایجاد گردید و ابتدا به این‌گونه اقدامات ارتباطی و تبلیغی غالباً (پاپلیسیتی) به معنی انتشارات و واژه‌هایی از این سنخ اطلاق می‌گردید و بعدها اصطلاح (روابط عمومی) که ترجمه public-relations است متداول شد و به تدریج عمومیت یافت مع‌هذا هم‌اکنون نیز در پاره‌ای از کشورها برای مجموعه اقدامات روابط عمومی نام‌ها اصطلاحات بومی و محلی و خاص به‌کار برده می‌شود.

بااین‌همه به روایت معدود کتاب‌هایی که تاکنون درباره روابط عمومی در کشور ما تألیف و ترجمه‌شده است آمریکا را پیشکسوت و مقدم در ایجاد مشکلات امروزی روابط عمومی دانسته‌اند و شخصی به نام (ایوی لی) را پدر روابط عمومی آمریکا و موجد و طراح برنامه‌های نوین این هنر در آ ن کشور می‌دانند.

( ایوی لی) عقیده داشت که سیاست پرده‌پوشی مؤسسات علت عمده سوع ظن مردم نسبت به آنها می‌باشد وی در سال 1906 اولین دفتر روابط عمومی را در نیویورک تأسیس کرد و (بیانیه اصول) منتشر نمود و آن را برای همه سردبیران مطبوعات فرستاد قسمتی از بانیِ وی چنین است:

دفتر مطبوعات ما یک دفتر سری نیست همه‌کاره‌ای ما آشکارا و علنی صورت می‌گیرد هدف ما این است که اخبار موثق و معتبر در اختیار مردم بگذاریم کار ما تبلیغات تجاری نیست و اگر شما تشخیص دادید که بعضی از کارهای ما جنبه تبلیغ تجاری دارد از به‌کار بردن آن در روزنامه خودداری کنید.

هر مطلبی که برای شما می‌فرستیم از روی کمال دقت و صحت تنظیم می‌گردد و هرگاه طالب جزئیات و تفضیلات بیشتر باشید خواسته شمارا به‌سرعت برآورده خواهیم نمود هر سردبیری که بخواهد در نوشته‌ها و گفته‌های ما تحقیق کند ما باکمال خرسندی و گشاده‌رویی به او کمک خواهیم کرد خلاصه کار ما این است که اطلاعات و مطالب صحیح و دقیقی درباره موسسه خودمان که برای مردم و مطبوعات دارای ارزش بوده و جالب می‌باشد در اختیار مردم و مطبوعات بگذاریم و همچنین عقاید و نظرات و طرز فکر مردم را برای موسسه خود روشن نماییم.

فعالیت‌های روابط عمومی در آمریکا و اروپا گسترش بسیاری یافته به‌طوری که تقریباً در این کشورها هیچ سازمان و موسسه و بنگاه کوچک و بزرگ دولتی خصوصی نیست که دارای واحد روابط عمومی نباشد.

در کشورهای عمده آسیایی و آفریقایی نیز دفاتر روابط عمومی در تشکیلات اداری و اجتماعی آنها مستقر است و موجودات آنها به اشکال مختلف به چشم می‌خورد.

نکته شایان توجه این است که شیوه‌های اجرایی روابط عمومی‌ها در کشورهای مختلف با توجه ساختار اجتماعی فرهنگی اقتصادی و سیاسی آنها باهم تفاوت دارد. در ایران نیز با تأسیس سازمان‌های جدید اداری و مشخصاً از دهه 20 به بعد به‌تدریج در تشکیلات وزارتخانه‌ها و سازمان‌های بزرگ کشوری و لشکری ادارات و دفاتری به نام‌های تبلیغات انتشارات اطلاعات مطبوعات و غیره تأسیس شد.

این واحدها عموماً به انتشار اخبار در مطبوعات تهیه بریده جراید تنظیم آگهی‌ها فراهم کردن گردهمایی‌ها و انجام سخنرانی‌ها و فعالیت‌ها مشابه می‌پرداختند و مسئولین این ادارات بیشتر از نویسندگان و شعرا و خطبا انتخاب می‌شدند.

از دهه 30 ابتدا در شرکت نفت و سپس به‌تدریج در ادارات مختلف کشور دو اثری که امورات فوق‌الذکر را انجام می‌دادند به (روابط عمومی) تغییر نام دادند.

از اواسط دهه چهل دو واقعه موجب اشتهار و رسمیت یافتن روابط عمومی شد. ابتدا سازمان امور اداری و استخدامی کشور روابط عمومی را در طرح‌ها و برنامه تشکیلاتی خود برای سازمان‌های دولتی منظور و ملحوظ نمود و دیگر تأسیس دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی و گشایش رشته روابط عمومی بود که این دو رخداد موجب رسمیت یافتن دفاتر و واحد های روابط عمومی در تشکیلات اداری سازمان‌های مختلف کشور و اشتهار و عمومیت این عنوان شد و امور جاری روابط عمومی‌ها با تهیه و تدارک ابزار فنی و هنری جدید جدی‌تر دنبال گردید و طولی نکشید که کارایی‌ها و نفس وجودی آنها در همه‌جا به‌عنوان یک ضرورت احساس شد در حال حاضر واحدهای روابط عمومی جز اصلی پیکره هر سازمان و موسسه‌ای قرار دارد. با این توضیحات روشن می‌گردد که درون‌مایه روابط عمومی فرنگی و اقتباس نبوده بلکه ملی و بومی است.

دیدگاه های کاربران